Van Marathon naar Athene vanuit de lucht

Het moge inmiddels duidelijk zijn dat dé marathondatum steeds dichterbij komt. Trainingen mogen niet meer, maar moeten. Lange lopen idem dito. Bovendien wordt een goede voorbereiding langzaam aan essentieel. Een filmpje van de wedstrijd zelf kan daarom niet ontbreken.

Een fanatiekeling maakte een filmpje met behulp van Google Maps waarop de gehele route van Marathon naar Athene van bovenaf zichtbaar is. Kijk het op Youtube.

Advertenties

PEC Zwolle: Op weg naar het linkerrijtje

voetbaldoelHet was pijnlijk om te zien hoe NEC afgelopen weekend in Nijmegen in de pan werd gehakt door PEC Zwolle. Uiteraard betekende de 1-5 nederlaag het congé van trainer Alex Pastoor, want de defensie van de Nijmegen Eendracht Combinatie deed niet eens moeite om de aanvalsmachine van de Zwollenaren af te stoppen. Toch kan de bizarre uitslag niet alleen op de defensieve incompetentie van NEC worden afgeschoven, of op het gebrek aan teamspel.

Nee, PEC Zwolle verdient hiervoor alle complimenten.

Waar het elftal vorig jaar onder leiding van Art Langeler al opzien baarde door zich eenvoudig te handhaven en tegelijkertijd aantrekkelijk en aanvallend voetbal op de mat te leggen, heeft Ron Jans het team zelfs nog uitgebouwd.

Natuurlijk, Ron Jans is een erg goede trainer. De aanwinsten mogen er ook zijn: Guyon Fernandez en Stef Nijland, die van Feyenoord en PSV komen, worden zelfs nog op de bank gehouden. Vooral Kamohelo Mokotjo is een geweldenaar in de eerste weken – maar of dat als verrassing mag worden gezien, durf ik ook in twijfel te trekken. Mokotjo was bij Feyenoord altijd al een zeer gewaardeerde kracht, maar raakte op het middenveld uiteindelijk ondergesneeuwd. Dat hij zo dynamisch was, heeft hij bij Feyenoord nooit (kunnen) laten zien – zoals hij nu speelt heeft hij de kwaliteiten om belangrijk te zijn bij een topclub in Nederland.

Het succes van PEC is echter groter dan puur op basis van de aanwinsten had mogen worden verwacht. Het elftal is een eenheid, zet druk, en durft vooruit te voetballen. Op deze manier kan PEC waarschijnlijk zowel in thuis- als in uitwedstrijden veel punten gaan pakken. Een kenmerk van de nieuwe Eredivisie is dat goed georganiseerde elftallen in het voordeel zijn, zeker omdat veel clubs te maken hebben gehad met vertrokken spelers (die ook lang niet altijd zijn opgevangen met nieuwe voetballers). Vandaar dat een elftal als Go Ahead Eagles, of als SC Cambuur, goed presteert. Deze teams zijn vrijwel onveranderd uit de Jupiler League gekomen en hebben positief elan opgedaan. Met een enkele huurling van een topclub formeer je dan een heel aardig geheel om het op te nemen tegen teams die vaak nog als los zand aan elkaar hangen. Zoals NEC.

Door het veranderende landschap in de Eredivisie, de coachingscapaciteiten van Ron Jans, de versterkingen en vooral de kracht van het team zie ik PEC Zwolle erg hoge ogen gooien, en niet alleen aan het begin van het seizoen. Gezien de verzwakking van vele andere teams zal het team (zonder blessures) ongetwijfeld mee kunnen doen om een plaats in het linkerrijtje, wat Heracles Almelo ook jarenlang heeft gedaan. Blessures en schorsingen kunnen roet in het eten gooien, maar de potentie voor dit elftal is er, daarvan ben ik overtuigd.

De fans van PEC gaan in elk geval een mooi seizoen tegemoet. Als het dat na deze fantastische wedstrijden al niet is.

Deze column verscheen eerder op Soccernews.nl

Nieuwe looptechniek middel tegen shin splints

marathonIk schreef al een jaar geleden over het feit dat ik gehinderd werd door shin splints, pijn in de scheenbenen. Nu, drie maanden voor de marathon van Athene die ik ga lopen, is er eindelijk een oplossing gevonden: kleinere pasjes nemen, een hoger beenritme, en daardoor meer op de voorvoeten landen. Hierdoor worden de scheenbenen minder belast waardoor de kleine ontstekingen uitblijven. Deze week kon ik met één rustdag twee keer twaalf kilometer lopen – en dat is simpelweg grote vooruitgang.

Nu moet ik wel zeggen dat mijn shin splints niet de meest vreselijke waren waar ik ooit over heb gehoord. In mijn kennissenkring ben ik verschillende personen tegengekomen die nooit meer hardlopen omdat ze met shin splints te lang hebben doorgelopen. Ik heb er slechts wisselend last van. Soms kan ik lange afstanden lopen zonder problemen, andere keren krijg ik er na een kilometer of drie last van. Soms helemaal niet. Nu moet ik ook aangeven dat ik bij pijn altijd rust heb gehouden: soms een week, soms iets korter, soms iets langer (een enkele keer zelfs een maand!). Ik hoop echter dat ik nu pijnvrij blijf dankzij deze nieuwe looptechniek, die mij is aangeraden door een behulpzame medewerker van Run2Day. Het lijkt reclame, dat weet ik, maar in dit geval is het wel echt waar. Deze medewerker weigerde mij steunzolen te verkopen, omdat mijn probleem verholpen zou kunnen worden door een kleine aanpassing van mijn looptechniek.

Verkopers die weigeren je iets te verkopen. Ze bestaan nog.

Op weg naar Athene krijgt nu trouwens een hele nieuwe betekenis. Drie maanden betekent dat een vast loopschema gevolgd gaat worden, waarvan slechts bij hoge uitzondering afgeweken kan worden. Discipline wordt belangrijker dan ooit. Ik heb er vertrouwen in, maar laten we hopen dat ik ook bij minder weer de benodigde aantal kilometers kan maken.

Een tijd van 3 uur 45 minuten, dat wordt het doel, en dat is ambitieus. Maar het moet kunnen.

Feyenoord als topclub is grotere traditie dan De Kuip

voetbaldoelJarenlang had de Feyenoordfamilie toegeleefd naar het hoogtepunt dat afgelopen week had moeten volgen. Groen licht voor een nieuw Feyenoordstadion. De trots van Rotterdam-Zuid zou met weemoed en pijn in het hart over enkele jaren afscheid moeten nemen van De Kuip, om dat te verruilen voor een nieuw, hypermodern, ambitieus, groot en ook commercieel interessant onderkomen. De plannen lagen er, de gemeenteraad van Rotterdam hoefde alleen maar in te stemmen. En deed dat niet.

Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik, als kritisch burger, ook niet zou weten of overheidsinvesteringen in een stadion in algemene zin gewenst zijn. Zeker wanneer het om zulke grote bedragen gaat. Echter, het bedrag dat Feyenoord vroeg van Rotterdam was slechts een garantstelling. Het risico dat het geld daadwerkelijk verloren zou gaan was te overzien. Dan had er bovendien wel een prachtig stadion gestaan; bovendien levert de gemeente ook bijdragen aan andere sportaccommodaties (zoals sporthallen).

Het besluit van de gemeente Rotterdam om niet garant te willen staan bij de bouw van een nieuw stadion vind ik echter zeker verdedigbaar – als overheid zijn er nog andere belangen mee te wegen dan de toekomst van een voetbalclub. De reacties van veel betrokkenen in de voetbalwereld echter niet. De afgelopen week stonden de schijnwerpers vol op Feyenoord en niet altijd positief. Dat terwijl Feyenoord een club is die het stadion in het verleden al renoveerde, een stadion dat gebouwd is in (je leest het goed) 1937. Een stadion van ruim 75 jaar oud dus! Andere clubs kozen al lang en breed (namelijk in de vorige eeuw) voor nieuwe onderkomens. Feyenoord moet gewoon die stap nog maken.

Het is een beetje hypocriet om de keuze voor een nieuw stadion van Feyenoord zwaar te bekritiseren en als onnodig te bestempelen, terwijl andere clubs Feyenoord al lang en breed voor zijn gegaan. De Euroborg stamt uit 2006. De Gelredome uit 1998. De Grolsch Veste eveneens uit 1998. Het Parkstad Limburg Stadion uit 2000. Het Rat Verlegh Stadion uit 1996. Het Abe Lenstra Stadion uit 1994. De ArenA uit 1996. Het Philips Stadion is de uitzondering, maar is veel ingrijpender gerenoveerd dan De Kuip en kent ook betere mogelijkheden tot uitbreiding en verbetering (om nog maar te zwijgen over de twijfelachtige constructie om de grond onder het stadion weer te verkopen, enkele jaren geleden, waardoor PSV Strootman, Wijnaldum en Matavz kon contracteren). Alle tribunes van De Galgenwaard zijn aan het begin van deze eeuw volledig vervangen en vormen dus ook een apart verhaal. En laten we eerlijk zijn: deze clubs hebben allemaal de vruchten kunnen plukken van een nieuw stadion (wellicht met de uitzondering van Roda JC). Het is daarom raar dat over de plannen van Feyenoord zo kortzichtig wordt nagedacht; zeker gezien het feit dat Feyenoord slechts een garantstelling van de gemeente vroeg voor de bouw van het stadion, en bovendien in tijden van financiële problemen niet met het handje in de lucht bij de gemeenteraad aanklopte. Feyenoord saneerde zelf, en haalde zelf nieuwe financiële middelen binnen. Dat kunnen lang niet alle clubs zeggen.

Wat mij wél verbaasde is de hoge prijs voor Het Nieuwe Stadion, zoals het project werd genoemd. De Nieuwe Kuip zou 317 miljoen euro hebben moeten kosten. De Allianz Arena, het stadion van FC Bayern, kostte (maar dan wel in de aanloop naar het WK voetbal) 340 miljoen euro. Het Emirates Stadium van Arsenal kostte circa 530 miljoen euro. Echter, in vergelijking met de ArenA en het Gelredome zijn de kosten per stoeltje schrikbarend hoog: 2333 euro en 2528 euro versus 4412 euro. Je vraagt je af waarom De Nieuwe Kuip zou duur moet zijn. Kan het niet een onsje minder?

Ondanks deze kritiekpunten had ik gehoopt dat Het Nieuwe Stadion er zou komen. Een stukje gezonde ambitie in financieel moeilijke tijden, een groot project dat mensen aan het werk kan zetten en uiteraard ook een stap voorwaarts voor Feyenoord (maar ook, en niet in de minste plaats, wat betreft trainingsaccommodatie en jeugdopleiding) en voor Rotterdam-Zuid. De zure constatering is nu dat Feyenoord deze week achterop is geraakt. De onmogelijkheden (of problemen in de toekomst) om De Kuip succesvol te renoveren en hiermee meer inkomsten te behalen zorgen ervoor dat een nieuw stadion essentieel is voor de toekomst van Feyenoord als topclub. De begroting is al minder dan die van Vitesse en FC Twente. Staal van bijna tachtig jaar oud zou qua constructie nog wel 50 jaar kunnen staan, maar zal meer en meer onderhoud en misschien nog wel enkele nieuwe renovaties vereisen – met aanvullende kosten, uiteraard. Op de lange termijn is renovatie volgens mij als leek daarom geen goede optie.

Alle toekomstplannen zijn echter van tafel, Feyenoord is terug bij af. Een nieuw stadion gaat er komen, zei Eric Gudde al. Dat proces wordt nu echter ernstig vertraagd. Laten we hopen dat er toch ergens een plan B uit een la tevoorschijn gaat komen, zodat Feyenoord nog dit decennium stappen voorwaarts zal kunnen zetten.

Immers, De Kuip mag dan traditie zijn, Feyenoord als topclub is qua traditie nog vele malen groter. Dat verliezen is niet alleen voor Feyenoordfans en Rotterdam een doodzonde, maar voor de Eredivisie als geheel.

Deze column verscheen eerder op Soccernews.nl

Arjen Robben een van de groten der aarde

voetbaldoelHet zat Arjen Robben de afgelopen jaren op zijn zachtst gezegd niet mee. Nadat de Nederlandse linksbenige buitenspeler bij FC Bayern München een echt vaste stek vond na kortere dienstverbanden bij Chelsea en Real Madrid, hielp hij met zijn team verschillende finales om zeep. De finale van de Champions League ging in 2010 tegen Internazionale (van Wesley Sneijder) verloren. Twee titels werden vergeven aan Borussia Dortmund (waaronder de titel van vorig jaar, die in het onderlinge duel werd verspeeld dankzij een gemiste penalty van Robben), evenals de DFB Pokal in 2012. En we zouden het bijna moedwillig vergeten: ook de WK-finale ging verloren mede dankzij die gemiste kans van Robben.

Dit seizoen kwam FC Bayern sterker terug. Met grote overmacht werd de titelstrijd bijna ouderwets vroegtijdig door de Beierse club beslist. De bekerfinale werd bereikt en in de halve finale van de Champions League werd genadeloos afgerekend met FC Barcelona (over twee duels werd het 7-0). Arjen Robben maakte overigens een belangrijke treffer in de uitwedstrijd tegen de Catalanen, die al enkele jaren gedoodverfd favoriet zijn voor eindwinst in het kampioenenbal.

De carrière van Arjen Robben is niet zonder slag of stoot verlopen. Bij PSV leek dat nog wel het geval, maar bij Chelsea rees de kritiek op de dribbelaar, die te egoïstisch zou voetballen. Bovendien kwam zijn blessureleed in Engeland pas echt aan het licht. Ook in Duitsland wordt Robben bijna jaarlijks geteisterd door langdurige blessures. Eeuwig zonde, want de Bedummer is fit en in vorm één van de beste voetballers ter wereld. Doordat de selectie van FC Bayern de afgelopen jaren grote kwaliteitsimpulsen kreeg, belandde Robben door zijn blessureleed zelfs geregeld op de bank.

Uitgerekend Borussia Dortmund, één van de weinige clubs die het FC Bayern en Robben echt lastig konden maken de afgelopen seizoenen, stond tegenover de Beierse club in de finale van de Champions League. We weten allemaal hoe het afliep. Arjen Robben wist eerst enkele grote kansen niet te benutten, verkreeg de bal ietwat gelukkig enkele minuten voor tijd en besliste de finale met een rollertje dat tergend langzaam de doellijn achter Roman Weidenfeller passeerde. Hiermee rekende Robben niet alleen af met een spook uit het verleden, maar veroverde hij een plaats in het spectrum van een van de beste voetballers die Nederland ooit heeft gekend.

Jullie horen het goed. Grootsheid wordt bepaald op essentiële momenten: dan staat de echte topspeler op. We zagen het Dennis Bergkamp en Edgar Davids doen op het WK van 1998. Marco van Basten in 1988. Ronald Koeman (FC Barcelona) en Patrick Kluivert (Ajax) in de Champions League in de jaren negentig. Wesley Sneijder in 2010, zowel voor Oranje als voor Internazionale. Arjen Robben deed het al eerder, toen hij in 2004 de strafschop namens Oranje nam tegen Zweden. Echter, dat staat in geen verband tot het moment afgelopen zaterdag, waarin hij eigenhandig een plaats tussen de groten der aarde verwierf.

Arjen Robben: als voetballer kun je een hekel aan hem hebben of je kunt fan van hem zijn. Zijn soms ietwat egoïstische dribbeltjes dragen dat inherent met zich mee. Waar je het echter niet over oneens kunt zijn is het vermogen van Robben om beslissend te zijn voor zijn elftal. Het maakt hem, mits fit, tot één van de beste spelers ter wereld. Wat mij betreft, samen met Wesley Sneijder (die deze plek echter vooral verdient op basis van prestaties uit het verleden), de enige Nederlandse speler die in een adem met Robin van Persie kan worden genoemd.

Misschien moet Van Persie na zaterdag zelfs blij zijn dat hij in één adem met Robben wordt genoemd.

Deze column verscheen eerder op Soccernews.nl